A peoplography portfolio
Blog.jpg

Blog

Wat ik ongeveer kwijt wil, over fotografie en de rest.

Een oproep, een idee, een plan

Korte update... Als alles goed gaat en we de boel van de grond krijgen, dan ga ik binnenkort met mensen werken aan een serie over bewustzijn omtrent de huidige vluchtelingenproblematiek.

Later meer, hoop ik!

Wouter OudComment
Kunst vs. Kunde

Alweer een tijdje geleden had ik met iemand een korte discussie over fotografie en of het onder kunst valt of niet. In dit specifieke voorbeeld beweerde een fotograaf de kunstenaar te zijn bij het fotograferen van cosplay-artiesten. Ik kwam echter redelijk snel tot de conclusie dat ik het daar niet mee eens was. In dit voorbeeld waren voor mij de artiesten de 'kunstenaars' en de fotograaf de kundige die het vast wist te leggen.

Nou moet ik eerst even kwijt dat ik de hele discussie omtrent kunst altijd maar lastig vind. "Beauty is in the eye of the beholder" is vaak waar het eindigt. Om mezelf even wat houvast te geven val ik terug op wikipedia:

Onder kunst wordt in het algemeen verstaan: het product van creatieve menselijke uitingen onder meer: schilderen, tekenen, fotografie, grafiek, beeldhouwen, moderne media, theater, muziek en zang, dans, film, bouwkunde of architectuur, literatuur en poëzie.

Goed, daar heb ik nog niet zo veel aan... Alhoewel! Creatieve uitingen, dat is waar de kunst in zit volgens deze definitie. Als we dat criterium toepassen op eerder genoemd voorbeeld, waar zit dan de creatieve uiting? Wat mij betreft bij de cosplay-artiest en niet bij de fotograaf. Daarmee kom ik uit op creëren versus registeren. De fotograaf registreert de creatieve uiting van de cosplay-artiest. Het registreren van de kunst zie ik dan als kunde. Die scheiding zal echter wel weer niet zo makkelijk te maken zijn... 

... Ik heb even na zitten denken, maar ik zie het nog steeds zo makkelijk. Tijd om het toe te passen op mijn eigen werk! De foto's die ik tot nu toe maak zijn blijkbaar geen kunst. De techniek van het fotograferen is mij eigen, maar de foto's die ik maak zijn registraties van momenten. Er ligt niet echt een concept aan ten grondslag, behalve laten zien dat iedereen goed op een foto kan staan.  Prima!  Dat is nog steeds puur mijn vaardigheid in fotograferen en waar nodig mensen op hun gemak stellen.

Dan is er blijkbaar ruimte voor groei! Tijd om te gaan werken in series waar wel een concept aan ten grondslag ligt... Euhm... Hoe ehhh.... begin ik daar aan? Waarschijnlijk vooral door die vraag niet te stellen en het te gaan doen.

Doei!

P.S. Ik zal het waarschijnlijk nooit over mijn hart kunnen verkrijgen mijn eigen werk kunst te noemen, maar dat is het doel ook niet. Het lijkt me alleen wel gaaf om series neer te zetten waar iets van een boodschap in verwerkt zit.

 

De denktank, of waarom douchen zo lang duurt

Iedereen heeft zo z'n gebreken. Ik heb er niet ernstig veel, maar eentje is absoluut het niet effectief kunnen douchen.

Douchen is voor mij staan en denken, heel veel denken, om vervolgens tot het inzicht te komen dat er iets als douchegel bestaat en dat over m'n lichaam te verspreiden.

Onder de douche ben ik een waar genie! In sneltreinvaart zoefen de concepten voor foto's en oplossingen voor een verscheidenheid aan wereldproblemen langs.

Zodra ik, na wat voor mijn gevoel 5 minuten was, echter de kraan dichtdraai en een handdoek op m'n hoofd leg is die trein met de noorderzon vertrokken... Daar moet ik nog iets op verzinnen, want pen en papier combineren niet zo goed met water.

Wouter OudComment
M'n kin op een hekje leggen?

Portretten schieten is leuk, heel erg leuk. Of nou ja, is... Vind ik. Uitdagend is het wel, voor mij, en dat zal hoop ik heel lang zo blijven. De uitdaging zit 'm inmiddels echter niet meer het uitvogelen van instellingen of plaatsing van de belichting.

Zorgen dat het model niet verlegen of timide voor de camera staat en vervolgens goed op de foto komt, dat is waar ik momenteel tijd en energie in steek.  Wat ik precies doe... Weet ik eigenlijk niet. Ik weet wel dat ik het maken van foto's onbelangrijk probeer te maken. Het klinkt misschien stom, maar het maken van die foto's is eigenlijk ook niet heel belangrijk. Ik vind het veel belangrijker dat iemand, ondanks de camera en alle aandacht, zichzelf is, dan komen de foto's vanzelf wel een keer.

Dat betekent echter niet dat het model - Mmm... Ik gebruik model, maar het zijn gewoon toffe mensen die op de foto durven. - maar gewoon mag gaan staan of zitten. Ik stuur wel, en dat is waar de titel van dit stuk over gaat. Om te zorgen dat hoofden wat meer los komen te staan van de schouders had ik met (foto)vriend Maarten - Maarten Mensink's Flickr - bedacht dat we dat: "Je kin op een hekje leggen." moesten noemen. Nu heb ik dat een paar keer geprobeerd, maar dat heeft vaker niet dan wel het gewenste effect. Het veroorzaakt vooral verwarring... Wat ook voor leuke foto's kan zorgen trouwens, net als het gebruiken van onzinwoorden.

Nu is dat vast mijn fout, omdat ik de eerste keer niet uitleg wat ik bedoel, maar ergens verwoordt het toch ook niet goed wat ik bedoel. Het idee is namelijk om je voorhoofd naar voren en kin naar beneden te brengen, precies tot het punt dat het volledig debiel voelt. Klinkt gek, maar zorgt echt voor goede foto's. Het enige 'probleem' dat ik nu nog heb is dat ik geen vlotte manier heb om te beschrijven wat ik bedoel. Ach... Ik zal er wel een keer iets op verzinnen.

Gelukkig is de rest van het poseren niet ernstig ingewikkeld, maar gewoon een kwestie van: "Lichaam naar die kant draaien, hoofd de andere kant op. Voorste schouder naar beneden. Okay, voorhoofd vooruit; kin naar beneden... Eeennnn kijk verdingeld! *klik*." 'Succes' gegarandeerd!

Wouter OudComment
Gearsletterij, waar voorzichtigheid geboden is

Gear, te vertalen als... fotospul, datgene wat je gebruikt om foto's te maken. Wat ik heb, wat ik wil en wat ik nodig heb.

Wat ik heb.

Momenteel schiet ik met een Nikon D7100, een semi-professioneel toestel met alle toeters en bellen die ik me kans wensen. Het verschil met de echte professionele toestellen is eigenlijk alleen het formaat van de sensor - over dat onderwerp ooit wel meer. Dit onderscheid is volledig bedacht door Nikon zelf, het is prima mogelijk om bijna welk toestel dan ook professioneel te gebruiken. Hoe dan ook, het is een camera die aan mijn eisen voldoet.

Een toestel zonder objectief, is als een auto zonder wielen, je bereikt er niets mee. Bij de aanschaf van de D7100 had ik de kans gelijk te investeren in goede objectieven. Ongeveer tegelijkertijd begon Sigma met het produceren van objectieven met een prijs/kwaliteitsverhouding waar je rustig u tegen mag zeggen. Zodoende heb ik nu een tweetal Sigma objectieven in bezit. De Sigma 18-35mm f/1.8 DC HSM Art en de Sigma 50mm f/1.4 DG HSM Art. Ik zal jullie nu niet vermoeien met alle technische specificaties en andere rambam, dat is uiteindelijk niet ontzettend boeiend. De eerste werkt als een kort standaard zoomobjectief en de tweede als een portretobjectief. Beide groot en zwaar, maar ook scherp en lichtsterk. Meer heb ik niet nodig, maar daarover later meer.

Naast een camera en het nodige glaswerk wilde ik ook een manier om zelf licht toe te voegen aan mijn foto's. Dat gebeurd meestal met een flitser, maar kan ook met continu licht - over het verschil tussen beide schrijf ik nog wel een keer een stukje. Als flitser ben ik uiteindelijk terecht gekomen bij een Cactus RF60 met bijbehorende V6 Transceiver. Kort gezegd is het een kutding, maar ik houd er van! Daar heb ik ook een fitsstatief en een zootje paraplu's e.d. bij om het licht naar mijn wens te vormen. Zoals misschien bekend heb ik voor continu licht een DIY ring light in elkaar gezet... geplakt inmiddels.

Wat ik wil.

De mogelijkheden zijn eindeloos... Er is op elk onderdeel altijd iets beters te krijgen, zolang de financiën het toelaten. €10.000,- uitgeven aan een camera is niet moeilijk en €7000,- aan studioflitsers ook niet. Ik wil wel werken met een middenformaatcamera en studioflitsers, maar dan zou ik ook een grotere studio nodig hebben (wil ik ook wel). Aan de andere kant kijk ik ook regelmatig naar een kleiner camerasysteem, om makkelijk mee te nemen of gewoon als speelgoed. 

Er zijn wel een aantal zaken die ik echt wil. Ik ben per ongeluk een beetje verliefd geworden op de Fuji X100T een relatief kleine camera die me (in combinatie met een draagbaar printertje) de mogelijkheid zou geven om straatfoto's direct met mensen te delen. Ik weet niet hoe lang het gaat duren, maar dat setje komt er zeker een keer. Daarnaast heeft Sigma net een nieuw objectief aangekondigd, de 24mm f/1.4 DG HSM Art, en ik wil 'm... moet 'm hebben!

Wat ik nodig heb.

Gear Acquisition Syndrome (GAS) betekent heel kort door de bocht, dat je onnodige shit koopt. Om niet in die valkuil te lopen kun je zorgen dat je geen geld hebt om dingen te kopen - zeer effectief! Je kunt jezelf echter ook vragen of je datgene wel echt nodig hebt. Dat laatste oefen ik alvast mee. De nieuwe Sigma bijvoorbeeld, heb ik die echt nodig? Nee, maar ik wil 'm wel! Heb ik de 18-35mm dan nog echt nodig? Nee, dan verkoop ik die wel.

Als fotograaf heb je meestal niet zo veel nodig. Uitzonderingen daargelaten zijn de meeste fotografen klaar met één camera en twee of drie objectieven. Ik deel mezelf graag in bij die laatste categorie, maar af en toe is het wel leuk om iets nieuws te kopen. Als er ooit een punt komt dat ik echt iets nodig ga hebben, dan gaat dat om extra of betere flitsers of accessoires daarvoor. De kwaliteit van het licht is namelijk de grootste factor in het maken van een mooie foto.

Wouter OudComment
Hersenspinsels #3 - Wat ik wil bereiken

Wat wil ik halen uit het maken van foto's?

Vergeet even het verhaal van eerder, soms ben ik een zeiksnor. Dit is de vraag waar het om gaat.

Ik heb inmiddels bij verschillende gelegenheden gefotografeerd - van een groot evenement van vijf dagen, naar een knusse bruiloft en een leuke portretsessie met promovendi - en heb ook een aantal projectjes gedaan of geprobeerd te doen (met wisselend succes).

Hier heb ik veel van geleerd, naast allerhande fototechnische dingetjes is één van die dingen het (waar mogelijk) vragen van compensatie voor geleverde diensten. Dat is echter maar een kleinigheidje. Belangrijker is de reden voor het stoppen van één van mijn projectjes - Minsen van Grunnen - en dat ik bepaalde evenementen niet meer ga doen in de toekomst. Authenticiteit (of het gebrek daar aan) van mij en de gezichten aan de andere kant van de camera - Bij Minsen van Grunnen ging het om een gebrek aan mijn kant.

Als ik iemand fotografeer dan wil ik niet alleen die persoon leren kennen, die persoon mag mij ook leren kennen. Die wederzijdse kwetsbaarheid zorgt volgens mij voor echte foto's. Vergeet namelijk niet hoe kwetsbaar iemand zich op moet stellen voor een camera. Die kwetsbaarheid wil ik delen, ik weet heel goed hoe 'dom' iemand zich kan voelen als we door een zootje poses heen gaan. Ik oefen zelf regelmatig eventjes!

Maar goed... Authenticiteit dus, dat is wat ik zoek!

Authenticiteit is een technische term in de existentialistische filosofie. [...] Authenticiteit is de mate waarin iemand trouw is aan zijn eigen persoonlijkheid, geest, of karakter, ondanks deze externe impulsen. [...]

Die externe impulsen, dat ben ik in dit geval... Eens kijken of het mogelijk is om "ondanks" te veranderen naar "dankzij".

 

Wouter OudComment
Hersenspinsels #2 - We are the brain police.

Sinds mijn vorige post heb ik weer foto's gemaakt en is me iets opgevallen. Als ik het doe, denk ik dat ik het kan. Ik denk alleen dat ik het niet kan, als ik niet met fotografie bezig ben. Conclusie: Ik mag geen tijd hebben om na te denken? Best lastig want ik mag graag een stevig potje nadenken, over dingen... Brute force maar een beetje willekeurig iets doen is 'niet mijn ding' - slikt een beetje kots terug.

Goed! Doen is kunnen, in mijn hoofd. Prima, whatever works, hier ga ik niet verder over nadenken. Niet doen is niet kunnen... Is ook waar, als je iets nooit doet zul je het nooit kunnen. Daarbij vergeet ik alleen dat ik het al doe en dus al kan. Ik doe het al... Mmm... Is dit dan echt te vergelijken met de eerste keer fietsen zonder zijwieltjes, of de eerste keer alleen rijden met je vers verkregen rijbewijs? Misschien, maar tijdens het fietsen ben ik nooit zo kritisch over mijzelf en mijn vaardigheden geweest en autorijden... tja... dat kan ik beter dan veel andere mensen.

Wat maakt mij zo kritisch over mijn fotografie? Dat kan ik namelijk ook beter dan veel andere mensen, alleen vind ik dat nu niet belangrijk. Wat wil ik, als fotograaf, halen uit het maken van foto's? Ja, voldoening natuurlijk. Maar in welke vorm?

...

Zou het... mmm...

...

Misschien... iets met kwetsbaarheid... Als ik mijn werk alvast afkraak, kan de mening van anderen in ieder geval niet tegenvallen? Is dat het... Gaat het om waardering van anderen, of verzin ik dat nu om mijn eigen criticus goed te praten... Natuurlijk is het leuk dat mensen je foto's mooi vinden, ik weet alleen niet goed of dat mijn mening over de foto op zich beïnvloedt. Ik vrees... Nee! Ik denk dat er maar een manier is om daar achter te komen.

Hersenspinsels #1 - Fightclub is open

Goed, het is eerste kerstdag. Ik heb nagedacht... Over dingen, veel dingen. Niet alleen fotografische dingen. Daar ben ik wel begonnen, maar ik kwam uiteindelijk vandaag uit op de volgende vraag. Wie is mijn grootste vijand?

Ik kon maar een antwoord bedenken, ik. Hoe dan? Heel makkelijk eigenlijk, angst en depressie. Ja, therapie is er al geweest en heeft ook wel geholpen. Nu weet ik namelijk dat deze twee het grote probleem zijn. Het langere antwoord is dan natuurlijk dat ik een enorme aansteller ben, daar wil ik je best een beetje gelijk in geven. Soms kan ik ook best om mezelf lachen, zoals tijdens het schrijven van dit stukje. Vaak genoeg echter ook niet, omdat ik mezelf er van overtuigd heb dat ik het niet kan.

Wat het, hoe het!? Doe eens specifiek! Sorry, kan ik niet. (Hahaha) "Laat maar, ik kan het toch niet..." is een gedachte die heel diep in mijn grijze massa verstopt zit. Niet de enige trouwens, maar wel de belangrijkste. Als ik me goed voel zit die gedachte te huilen in een hoekje, als ik me slecht voel zit ik te huilen in een hoekje. Hoera, tijd voor het G-schema!

Gebeurtenis - Gedachte - Gevoel - Gedrag - Gevolg, als ik het me goed herinner. Dan beginnen we bij ....

Ik zit me nu even af te vragen of ik überhaupt door moet gaan met het schrijven van deze post, want guess what!? Ik kan het toch niet. Nou ik, stap maar op de faaltrein. Je schrijft mooi door.

.... Ehm, waar zal ik beginnen. Wakker worden? Dat gebeurd toch wel. Zou knap zijn als ik mezelf er van overtuig dat ik dat niet kan. Ga ik mezelf daartoe uitdagen? Meh... Neuh... Dan moet ik toch terug naar fotografie.

Hoe gaat ik geloven dat ik goede foto's maak? Gebeurtenis: Iets met een foto, meestal het openen van de foto in Lightroom - Gedachte: Ik kan ...

Ja jong, kutlul! Doe nou even je best. Die gedachte als baseline hebben is vals spelen. Alsof je dat ook denkt bij elke foto. je hebt jezelf nu gewoon overtuigd dat dit het enige is dat je kunt denken.

Gedachte: Dit vind ik geen goede foto. - Gevoel: ... Mmm, grappig. Ik weet eigenlijk helemaal niet wat ik voel als ik zo'n gedachte heb. Tja... Dan stopt deze post eerder dan ik zelf had verwacht. Ik denk dat er maar een ding op zit, verse foto's maken om een gedachte-experiment met mezelf te kunnen doen.

DOEI

Wouter OudComment