A peoplography portfolio
Blog.jpg

Blog

Wat ik ongeveer kwijt wil, over fotografie en de rest.

Hersenspinsels #2 - We are the brain police.

Sinds mijn vorige post heb ik weer foto's gemaakt en is me iets opgevallen. Als ik het doe, denk ik dat ik het kan. Ik denk alleen dat ik het niet kan, als ik niet met fotografie bezig ben. Conclusie: Ik mag geen tijd hebben om na te denken? Best lastig want ik mag graag een stevig potje nadenken, over dingen... Brute force maar een beetje willekeurig iets doen is 'niet mijn ding' - slikt een beetje kots terug.

Goed! Doen is kunnen, in mijn hoofd. Prima, whatever works, hier ga ik niet verder over nadenken. Niet doen is niet kunnen... Is ook waar, als je iets nooit doet zul je het nooit kunnen. Daarbij vergeet ik alleen dat ik het al doe en dus al kan. Ik doe het al... Mmm... Is dit dan echt te vergelijken met de eerste keer fietsen zonder zijwieltjes, of de eerste keer alleen rijden met je vers verkregen rijbewijs? Misschien, maar tijdens het fietsen ben ik nooit zo kritisch over mijzelf en mijn vaardigheden geweest en autorijden... tja... dat kan ik beter dan veel andere mensen.

Wat maakt mij zo kritisch over mijn fotografie? Dat kan ik namelijk ook beter dan veel andere mensen, alleen vind ik dat nu niet belangrijk. Wat wil ik, als fotograaf, halen uit het maken van foto's? Ja, voldoening natuurlijk. Maar in welke vorm?

...

Zou het... mmm...

...

Misschien... iets met kwetsbaarheid... Als ik mijn werk alvast afkraak, kan de mening van anderen in ieder geval niet tegenvallen? Is dat het... Gaat het om waardering van anderen, of verzin ik dat nu om mijn eigen criticus goed te praten... Natuurlijk is het leuk dat mensen je foto's mooi vinden, ik weet alleen niet goed of dat mijn mening over de foto op zich beïnvloedt. Ik vrees... Nee! Ik denk dat er maar een manier is om daar achter te komen.